Uczucie, że przestaliśmy odczuwać fizyczny pociąg do partnera życiowego, to jedno z najtrudniejszych doświadczeń w małżeństwie. Wielu mężczyzn zmaga się z pytaniem, czy sytuacja, w której żona przestała się podobać, może zostać rozwiązana poprzez terapię. Problem ten jest znacznie bardziej złożony, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, a jego źródła często sięgają głęboko w psychologię relacji, mechanizmy przywiązania oraz ewolucję związku na przestrzeni lat. Warto zgłębić tę kwestię z różnych perspektyw, aby zrozumieć, kiedy terapia może przynieść rzeczywistą pomoc, a kiedy problem wymaga odmiennego podejścia.
Natura atrakcyjności w długotrwałych związkach
Atrakcyjność fizyczna w kontekście długoletniego małżeństwa podlega naturalnym zmianom, które są częścią ludzkiej kondycji. Badania prowadzone przez psychologów ewolucyjnych i terapeutów par pokazują, że początkowa fascynacja fizyczna partnerem ewoluuje w bardziej złożone uczucie, w którym komponenty emocjonalne, intelektualne i duchowe nabierają większego znaczenia. Neurobiologia miłości wyjaśnia, że intensywny pociąg charakterystyczny dla pierwszych miesięcy czy lat związku jest związany z wydzielaniem dopaminy i oksytocyny, których poziom naturalnie spada po okresie około dwóch do trzech lat.
Kiedy mężczyzna stwierdza, że żona przestała mu się podobać, często nie zdaje sobie sprawy, że porównuje obecny stan rzeczy do okresu zakochania, który z natury jest stanem przejściowym i nietrwałym. Mózg nie jest w stanie utrzymywać przez dekady tego samego poziomu pobudzenia, jaki towarzyszy nowości i pasji pierwszych spotkań. To zjawisko dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiet, niezależnie od tego, jak atrakcyjny fizycznie był partner w momencie zawierania związku.
Współczesne badania nad długotrwałymi związkami pokazują, że pary, które przetrwały razem wiele lat, często przechodzą przez kilka faz postrzegania atrakcyjności partnera. Początkowa fascynacja ustępuje miejsca głębszej intymności, która z kolei może przejść w fazę rutyny i zobojętnienia, by następnie, przy odpowiedniej pracy nad relacją, przekształcić się w dojrzałą miłość opartą na wzajemnym szacunku i partnerstwie. Zrozumienie tego cyklu jest kluczowe dla odpowiedzi na pytanie, czy terapia może pomóc w sytuacji spadku atrakcyjności fizycznej.
Psychologiczne źródła utraty pociągu do partnera
Utrata pociągu fizycznego do żony rzadko jest problemem wyłącznie powierzchownym. Psychologowie specjalizujący się w terapii par wskazują, że za tym uczuciem często kryją się głębsze problemy w relacji, które manifestują się poprzez spadek atrakcyjności fizycznej partnera. Nierozwiązane konflikty, stłumiona złość, poczucie niezrozumienia czy emocjonalny dystans mogą skutecznie wygasić pożądanie, nawet jeśli obiektywnie wygląd partnera nie uległ dramatycznym zmianom.
Zjawisko znane jako "efekt Coolidge'a" opisuje tendencję do większego podniecenia w kontakcie z nowymi partnerami seksualnymi, co jest zakorzenione w naszej ewolucyjnej przeszłości. Jednak w kontekście monogamicznych zobowiązań, ten mechanizm może prowadzić do fałszywego przekonania, że problem leży w partnerze, podczas gdy w rzeczywistości jest to naturalna reakcja mózgu na przewidywalność i rutynę. Terapia może pomóc w zidentyfikowaniu, czy utrata pociągu wynika z tego uniwersalnego mechanizmu, czy też ma swoje korzenie w konkretnych problemach relacyjnych.
Projekcja własnych frustracji i niezadowolenia z życia na partnera to kolejny mechanizm psychologiczny, który może prowadzić do postrzegania żony jako mniej atrakcyjnej. Mężczyźni przechodzący kryzys wieku średniego, zmagający się z zawodowymi porażkami lub niezrealizowanymi ambicjami, często nieświadomie obwiniają partnerkę za własne rozczarowania. W takich przypadkach terapia indywidualna lub parowa może okazać się nieoceniona w rozplątaniu rzeczywistych źródeł niezadowolenia.
Wpływ zmian fizycznych i biologicznych
Niewątpliwie realne zmiany fizyczne, jakie zachodzą w ciałach obu partnerów wraz z upływem lat, mają wpływ na wzajemną atrakcyjność. Przyrost wagi, utrata kondycji fizycznej, zmiany hormonalne związane z wiekiem czy konsekwencje ciąż i porodu u kobiet to obiektywne czynniki, które mogą wpływać na postrzeganie partnera. Jednak sposób, w jaki te zmiany są interpretowane i przeżywane, jest w dużej mierze uzależniony od jakości relacji emocjonalnej i poziomu akceptacji, jaką para wypracowała przez lata.
Badania pokazują, że mężczyźni i kobiety w szczęśliwych związkach postrzegają swoich partnerów jako bardziej atrakcyjnych fizycznie niż osoby postronne, nawet gdy obiektywne pomiary wskazują na coś innego. To zjawisko, nazywane "efektem pozytywnej iluzji", sugeruje, że emocjonalna więź ma moc modyfikowania percepcji fizycznej atrakcyjności. Terapia może pomóc w odbudowaniu tej więzi emocjonalnej, co w konsekwencji może wpłynąć na powrót pociągu fizycznego.
Warto również uwzględnić aspekt biologiczny samego mężczyzny doświadczającego spadku pociągu. Obniżony poziom testosteronu, depresja, przewlekły stres czy efekty uboczne leków mogą znacząco wpływać na libido i zdolność do odczuwania pożądania. W takich przypadkach konsultacja medyczna i ewentualne leczenie mogą okazać się równie ważne jak terapia psychologiczna. Holistyczne podejście do problemu, uwzględniające zarówno aspekty medyczne, jak i psychologiczne, daje największe szanse na poprawę sytuacji.
Rola komunikacji w odbudowie pociągu
Jednym z najważniejszych narzędzi, jakie oferuje terapia par, jest nauka efektywnej komunikacji. Paradoksalnie, wiele par żyjących ze sobą przez lata potrafi rozmawiać o wszystkim, tylko nie o swoich prawdziwych uczuciach i potrzebach seksualnych. Terapeuci specjalizujący się w seksualności zauważają, że brak otwartej rozmowy o tym, co w łóżku działa, a co nie, prowadzi do stopniowego wygasania pasji i zainteresowania seksualnego partnerem.
Komunikacja w kontekście problemu atrakcyjności fizycznej jest szczególnie delikatna i wymaga odpowiedniego przygotowania oraz wsparcia terapeutycznego. Nieumiejętnie przekazana informacja o tym, że żona przestała się podobać, może spowodować trwałe szkody w relacji i poczuciu własnej wartości partnerki. Terapia oferuje bezpieczne środowisko, w którym trudne tematy mogą być poruszane w sposób konstruktywny, z zachowaniem szacunku dla drugiej osoby i pod okiem profesjonalisty, który potrafi moderować rozmowę i unikać eskalacji konfliktu.
W trakcie terapii pary uczą się wyrażać swoje potrzeby nie poprzez krytykę partnera, ale przez komunikaty "ja", które skupiają się na własnych odczuciach i pragnieniach. Zamiast mówić "nie podobasz mi się", mężczyzna może nauczyć się artykułować "tęsknię za naszą bliskością fizyczną" lub "chciałbym, żebyśmy znów znaleźli czas na wspólną aktywność sportową". Taka zmiana perspektywy często otwiera drzwi do rozwiązań, które satysfakcjonują obie strony i nie ranią partnerki.
Eksploracja nieświadomych oczekiwań i standardów
Terapia psychodynamiczna czy psychoanalityczna może pomóc mężczyznom zrozumieć, skąd biorą się ich standardy dotyczące atrakcyjności fizycznej i czy są one realistyczne w kontekście długoletniego związku. Nieświadome wzorce wyniesione z domu rodzinnego, wpływ mediów i kultury masowej oraz doświadczenia z przeszłych związków kształtują nasze oczekiwania wobec tego, jak powinien wyglądać atrakcyjny partner.
Współczesna kultura bombarduje nas obrazami wyidealizowanych ciał, które są rezultatem profesjonalnego makijażu, oświetlenia, cyfrowej obróbki i często inwazyjnych zabiegów medycznych. Porównywanie prawdziwej, dojrzewającej kobiety do tych nierealistycznych standardów jest przepisem na rozczarowanie i frustrację. Terapia poznawczo-behawioralna może pomóc w identyfikacji i modyfikacji tych zniekształconych wzorców myślenia, zastępując je bardziej realistycznym i zdrowym spojrzeniem na atrakcyjność fizyczną.
Ponadto warto zbadać, czy problematyka atrakcyjności nie jest manifestacją głębszych lęków związanych z przemijaniem, starzeniem się czy własną śmiertelnością. Kryzys wieku średniego często objawia się właśnie poprzez obsesyjne skupienie na młodości i atrakcyjności fizycznej, zarówno własnej, jak i partnera. Praca terapeutyczna nad akceptacją naturalnych procesów starzenia i redefinicją tego, co nadaje życiu sens, może przynieść ulgę w tych egzystencjalnych zmaganiach.
Terapia seksualna jako specjalistyczne podejście
Gdy problem utraty pociągu do żony koncentruje się głównie w sferze seksualnej, terapia seksualna oferuje wyspecjalizowane narzędzia i techniki, które mogą pomóc parom odbudować intymność fizyczną. Seksuolodzy stosują różnorodne metody, od technik sensate focus, przez edukację seksualną, aż po ćwiczenia komunikacyjne specyficznie dostosowane do sfery seksualnej.
Jednym z kluczowych odkryć terapii seksualnej jest zrozumienie, że pożądanie spontaniczne, charakterystyczne dla początku związku, z czasem często przekształca się w pożądanie reaktywne, które wymaga świadomego kultywowania i tworzenia odpowiednich warunków. Oznacza to, że zamiast czekać na spontaniczne pojawienie się pociągu, pary muszą nauczyć się aktywnie tworzyć sytuacje i konteksty sprzyjające bliskości fizycznej. Terapia seksualna uczy właśnie takich umiejętności.
Wiele par odkrywa podczas terapii seksualnej, że ich życie intymne stało się przewidywalne i rutynowe, co skutecznie zabija pożądanie. Terapeuta może pomóc w wprowadzeniu elementu nowości i eksperymentowania do życia seksualnego, jednocześnie zachowując bezpieczeństwo emocjonalne obu partnerów. Czasem wystarczy zmiana scenerii, wprowadzenie nowych form pieszczot czy po prostu poświęcenie większej uwagi preludium, by na nowo rozpalić wygasłą iskrę.
Wpływ stylu życia i codziennej rutyny
Terapia par często ujawnia, że problem braku atrakcyjności fizycznej jest ściśle związany z destrukcyjnym stylem życia i brakiem czasu na pielęgnowanie relacji. Współczesne małżeństwa, zwłaszcza te z dziećmi, często funkcjonują w trybie ciągłego zarządzania kryzysowego, gdzie na wzajemną uwagę, rozmowy i intymność fizyczną po prostu nie starcza czasu ani energii.
Chroniczne przemęczenie, brak snu, niezdrowa dieta i siedzący tryb życia wpływają nie tylko na wygląd fizyczny obu partnerów, ale także na ich nastrój, poziom energii i libido. Terapia może pomóc parze w restrukturyzacji priorytetów życiowych i świadomym stworzeniu przestrzeni dla relacji, co często wymaga trudnych decyzji dotyczących redukcji zobowiązań zawodowych czy społecznych.
Badania nad szczęśliwymi długoletnimi związkami pokazują, że pary, które regularnie poświęcają czas na bycie razem bez dzieci i innych zobowiązań, które wspólnie uprawiają sporty lub hobby, oraz które dbają o swoje zdrowie fizyczne i psychiczne, znacznie częściej utrzymują wzajemną atrakcyjność na przestrzeni lat. Terapeuta może pomóc parze w opracowaniu konkretnego planu działania, który uwzględni te elementy i będzie możliwy do wdrożenia w ich specyficznych okolicznościach życiowych.
Rozróżnienie między różnymi typami miłości
Psychologia relacji rozróżnia kilka typów miłości, które współistnieją w udanym długoletnim związku. Robert Sternberg w swojej teorii trójkąta miłości wyróżnia namiętność, intymność i zaangażowanie jako trzy kluczowe komponenty. W idealnym scenariuszu wszystkie trzy są obecne, tworząc tzw. miłość doskonałą, ale rzeczywistość większości związków wygląda bardziej złożenie.
Terapia może pomóc w zrozumieniu, że różne typy miłości dominują w różnych fazach związku i że utrata komponentu namiętności nie oznacza automatycznie końca wartościowego związku. Jednak jeśli brak namiętności i fizycznego pociągu jest źródłem cierpienia dla jednego lub obu partnerów, wówczas praca nad odbudową tego elementu staje się uzasadniona i możliwa przy odpowiednim wsparciu terapeutycznym.
Niektórzy terapeuci proponują koncepcję "miłości jako czasownika" – aktywnego wyboru i działania, a nie tylko biernego odczuwania. Z tej perspektywy, odbudowa pociągu fizycznego do żony wymaga świadomego wysiłku, regularnej praktyki bliskości i otwartości na doświadczanie partnera w nowy sposób. To podejście przenosi odpowiedzialność z sfery uczuć, na które mamy ograniczony wpływ, do sfery działań, które możemy kontrolować i modyfikować.
Indywidualna terapia jako punkt wyjścia
Zanim para zdecyduje się na wspólną terapię, warto rozważyć indywidualną pracę terapeutyczną dla mężczyzny zmagającego się z problemem braku pociągu do żony. Często bowiem źródło problemu leży nie tyle w relacji czy w samej partnerce, ile w wewnętrznych zmaganiach, nierozwiązanych traumach czy nieświadomych konfliktach osoby doświadczającej tego problemu.
Terapia indywidualna pozwala na szczerą eksplorację własnych uczuć bez obawy o zranienie partnera. Mężczyzna może otwarcie mówić o swoich fantazjach, frustracjach i wątpliwościach, co w obecności żony byłoby nieodpowiednie lub bolesne. Terapeuta może pomóc w odróżnieniu uczuć autentycznych od tych wynikających z projekcji, idealizacji czy społecznych nacisków.
Indywidualna praca terapeutyczna jest szczególnie wskazana, gdy problem atrakcyjności pojawia się w kontekście szerszych trudności, takich jak depresja, lęki, uzależnienia czy trauma z przeszłości. W takich przypadkach problem z postrzeganiem atrakcyjności żony jest często symptomem głębszych zaburzeń, które wymagają profesjonalnego wsparcia. Skuteczne rozwiązanie tych podstawowych problemów często prowadzi do spontanicznego złagodzenia trudności w relacji małżeńskiej.
Rola akceptacji i wybaczenia
Terapia par często porusza tematykę akceptacji i wybaczenia, które są kluczowe dla długotrwałego szczęścia w związku. Akceptacja nie oznacza biernej rezygnacji czy pogodzenia się z niesatysfakcjonującym stanem rzeczy, ale raczej dojrzałe uznanie, że partner nie jest idealny i nigdy nie będzie spełniał wszystkich naszych oczekiwań i fantazji.
Koncepcja "wystarczająco dobrego małżeństwa", analogiczna do koncepcji "wystarczająco dobrej matki" w psychologii rozwojowej, sugeruje, że związek nie musi być doskonały, by być wartościowy i satysfakcjonujący. Wymaga to jednak przesunięcia oczekiwań z poziomu ideału na poziom rzeczywistości, co dla wielu osób jest trudnym procesem wymagającym wsparcia terapeutycznego.
Wybaczenie odgrywa rolę szczególnie w sytuacjach, gdy utrata pociągu do partnera jest konsekwencją konkretnych zranień czy zawiedzionych oczekiwań. Nieprzetworzona uraza związana z przeszłymi konfliktami, zdradą emocjonalną czy zaniedbaniem może skutecznie wygasić pożądanie. Terapia oferuje strukturę i narzędzia do przepracowania tych trudnych doświadczeń i odbudowania zaufania, które jest fundamentem intymności fizycznej.
Kiedy terapia może nie wystarczyć
Uczciwa odpowiedź na pytanie tytułowe wymaga przyznania, że są sytuacje, w których terapia, mimo najlepszych intencji i wysiłków, nie rozwiąże problemu braku atrakcyjności fizycznej do partnera. Gdy pociąg nigdy nie istniał, a związek został zawarty z innych powodów – społecznego nacisku, ciąży, względów ekonomicznych – odbudowa czegoś, czego nigdy nie było, może okazać się niemożliwa.
Podobnie, gdy fundamentalne wartości i wizje życia obu partnerów radykalnie się rozjechały, gdy pojawił się ktoś trzeci, z kim osoba doświadcza intensywnego połączenia, lub gdy jeden z partnerów odkrywa swoją orientację seksualną jako niezgodną z obecnym związkiem, terapia może co najwyżej pomóc w cywilizowanym zakończeniu relacji i minimalizacji szkód emocjonalnych.
Istnieją także przypadki, gdy obiektywne problemy zdrowotne, głęboka depresja czy zaburzenia osobowości jednego lub obu partnerów wymagają przede wszystkim leczenia psychiatrycznego lub długotrwałej psychoterapii indywidualnej, zanim możliwa będzie owocna praca nad relacją. W takich sytuacjach terapia par może być przedwczesna, a nawet przeciwwskazana, dopóki podstawowe problemy nie zostaną zaadresowane.
Alternatywne podejścia i uzupełnienia terapii
Oprócz klasycznej terapii rozmownej, wiele par korzysta z alternatywnych lub uzupełniających form pracy nad relacją. Warsztaty dla par, rekolekcje małżeńskie, terapia poprzez sztukę czy ruch to tylko niektóre z dostępnych opcji. Dla niektórych osób właśnie te nietradycyjne formy pracy okazują się skuteczniejsze niż klasyczna terapia słowna.
Coraz większą popularność zyskuje także praca z ciałem w kontekście terapii par. Terapie somatyczne, tantra czy współczesne podejścia do edukacji seksualnej uwzględniają fakt, że wiele problemów z atrakcyjnością i pożądaniem ma wymiar cielesny, a nie tylko psychologiczny. Dla par, które czują się nieswobodnie w tradycyjnej terapii rozmawiającej, takie podejścia mogą być cenną alternatywą.
Warto również wspomnieć o roli samokształcenia i pracy własnej, która może uzupełniać lub czasem nawet zastępować formalną terapię. Istnieje bogata literatura na temat małżeństwa, seksualności i komunikacji w związku, a także liczne kursy online i podcasty prowadzone przez renomowanych terapeutów. Dla par, które z różnych względów nie mogą lub nie chcą uczestniczyć w bezpośredniej terapii, te zasoby mogą okazać się nieocenione.
Znaczenie wspólnych celów i projektów
Badania nad długotrwałymi związkami konsekwentnie pokazują, że pary, które mają wspólne cele i projekty wykraczające poza codzienną rutynę, są bardziej odporne na kryzys i częściej utrzymują wzajemną atrakcyjność. Wspólne budowanie czegoś – czy to biznesu, domu, dzieła sztuki, czy po prostu wychowywanie dzieci jako świadomy projekt wymagający współpracy – tworzy rodzaj więzi, która wzmacnia wszystkie inne aspekty relacji.
Terapia może pomóc parze w zidentyfikowaniu takich potencjalnych wspólnych projektów i opracowaniu strategii ich realizacji. Czasem wystarczy powrót do marzeń z początku związku, które gdzieś po drodze zostały porzucone pod naporem codzienności. Czasem trzeba stworzyć zupełnie nowe wizje przyszłości, które będą odpowiadać obecnej fazie życia i dojrzałości obu partnerów.
Istotnym elementem jest także indywidualna samorealizacja każdego z partnerów, która paradoksalnie często wzmacnia związek. Ludzie, którzy czują się spełnieni w różnych obszarach życia – zawodowym, twórczym, społecznym – mają więcej energii i entuzjazmu do wniesienia do relacji. Terapia może pomóc w znalezieniu balansu między potrzebami indywidualnymi a potrzebami pary, tak aby jedno nie odbywało się kosztem drugiego.
Wpływ rodzicielstwa na atrakcyjność w związku
Pojawienie się dzieci w związku dramatycznie zmienia dynamikę pary i często jest punktem, w którym atrakcyjność fizyczna między partnerami zaczyna spadać. Chroniczne niedosypianie, zmiana priorytetów, zmiana ról z kochanków na rodziców i partnerów w logistycznym przedsięwzięciu wychowywania potomstwa – to wszystko może skutecznie wygasić namiętność i pociąg fizyczny.
Badania pokazują, że satysfakcja małżeńska typowo spada po narodzinach pierwszego dziecka i często nie wraca do poprzedniego poziomu aż do momentu, gdy dzieci opuszczą dom. Jednak są pary, którym udaje się zachować lub nawet wzmocnić swoją więź w tym trudnym okresie, i terapia może pomóc w nauczeniu się strategii, które te udane pary stosują.
Kluczowe jest tutaj świadome podtrzymywanie tożsamości pary niezależnie od ról rodzicielskich. Regularne wieczory tylko we dwoje, utrzymywanie fizycznej bliskości nawet gdy nie prowadzi ona do seksu, otwarta komunikacja o potrzebach seksualnych mimo zmęczenia – to wszystko wymaga wysiłku i często wsparcia z zewnątrz. Terapia może pomóc parom rodzicielskim w priorytetyzacji relacji małżeńskiej, co paradoksalnie służy również dobru dzieci, które rozwijają się lepiej w środowisku kochających się rodziców.
Hormonalne i medyczne aspekty problemu
Utrata pociągu do partnera może mieć również przyczyny stricte medyczne, które należy wykluczyć lub zaadresować równolegle do terapii psychologicznej. Zaburzenia hormonalne, zarówno u mężczyzn jak i kobiet, mogą drastycznie wpływać na libido i postrzeganie atrakcyjności partnera. Niski poziom testosteronu u mężczyzn, zaburzenia tarczycy, menopauza u kobiet – to tylko niektóre z czynników biologicznych, które mogą stać za problemem.
Wiele powszechnie stosowanych leków, w tym antydepresanty, leki na nadciśnienie czy hormony antykoncepcyjne, ma jako efekt uboczny obniżenie libido. Konsultacja z lekarzem i ewentualna zmiana farmakoterapii może w takich przypadkach przynieść znaczną poprawę, której nie osiągnęłaby sama terapia psychologiczna.
Również choroby chroniczne, ból przewlekły, problemy z erekcją czy inne dysfunkcje seksualne wymagają medycznego podejścia. W takich sytuacjach najskuteczniejsza jest kombinacja leczenia medycznego z terapią psychologiczną, która pomaga poradzić sobie z emocjonalnymi konsekwencjami problemów zdrowotnych i utrzymać bliskość w parze mimo fizycznych ograniczeń.
Realistyczne oczekiwania wobec efektów terapii
Osoby rozważające terapię jako rozwiązanie problemu braku pociągu do żony powinny mieć realistyczne oczekiwania co do możliwych rezultatów. Terapia nie jest magicznym rozwiązaniem, które w kilka sesji przywróci pożądanie z okresu zakochania. To raczej proces stopniowej odbudowy więzi, zrozumienia mechanizmów relacji i wypracowania nowych sposobów bycia razem.
Skuteczność terapii zależy od wielu czynników – motywacji obu partnerów, stopnia zaawansowania problemów w relacji, kompetencji terapeuty oraz gotowości do wprowadzenia realnych zmian w życiu. Badania pokazują, że około 70% par biorących udział w terapii odnotowuje poprawę, ale nie zawsze ta poprawa dotyczy bezpośrednio powrotu pociągu fizycznego. Czasem efektem jest lepsza komunikacja, głębsza więź emocjonalna lub po prostu pokojowe rozstanie zamiast niszczącego konfliktu.
Warto też pamiętać, że terapia wymaga czasu i zaangażowania. Zwykle mówi się o minimum kilkunastu sesji, by zobaczyć trwałe efekty, a w przypadku głębszych problemów proces może trwać miesiące lub nawet lata. Dla wielu par jest to znacząca inwestycja czasowa i finansowa, którą należy rozważyć w kontekście innych dostępnych opcji i priorytetów życiowych.
Podsumowanie możliwości i ograniczeń terapii
Odpowiadając na tytułowe pytanie – tak, terapia może pomóc w sytuacji, gdy żona się nie podoba, ale z istotnymi zastrzeżeniami. Skuteczność zależy od źródła problemu, zaangażowania obu partnerów i realności oczekiwań. Jeśli utrata pociągu wynika z nierozwiązanych konfliktów emocjonalnych, braku komunikacji, rutyny czy nieświadomych wzorców myślenia – terapia ma duże szanse powodzenia.
Jeśli jednak problem ma źródło w fundamentalnej niezgodności, nigdy nie istniejącym pociągu, obecności kogoś trzeciego czy nieakceptowanych zmianach orientacji seksualnej – terapia prawdopodobnie nie przywróci pożądania, choć może pomóc w konstruktywnym poradzeniu sobie z tą sytuacją. Kluczowe jest szczere zdiagnozowanie problemu i gotowość do zmierzenia się z prawdą, jaka wyłoni się w procesie terapeutycznym.
Niezależnie od konkretnych okoliczności, decyzja o podjęciu terapii świadczy o dojrzałości i szacunku dla związku oraz partnera. Nawet jeśli ostatecznym rezultatem będzie rozstanie, proces terapeutyczny może pomóc w jego przeprowadzeniu w sposób minimalizujący szkody emocjonalne i umożliwiający obu stronom wyciągnięcie konstruktywnych wniosków na przyszłość. W tym sensie terapia zawsze oferuje wartość, choć nie zawsze taką, jakiej pierwotnie oczekiwaliśmy.